MENU

Meerderheid blijft vasthouden aan de miserietaks

 

In de commissie Financiën en Begroting van 11 juni 2012 werd voor de elfendertigste keer gediscussieerd over de zgn. verdeeltaks (of de miserietaks zoals hij in de wandelgangen wordt genoemd). De verdeeltaks is de taks die moet worden betaald wanneer mensen uit onverdeeldheid willen of moeten treden. Dat gebeurt bijvoorbeeld wanneer mensen scheiden en één van de partners de gezinswoning overneemt.

Tot nu toe was er een taks van 1 % verschuldigd in dat soort gevallen. In haar zoektocht naar extra middelen besliste de Vlaamse Regering op initiatief van N-VA-begrotingsminister Philippe Muyters om deze taks te verdubbelen tot 2 %. Nadien verzette sp.a-fractieleider Bart van Malderen zich tegen de invoering van deze taks en noemde hem asociaal. Wie dacht dat de verhoging daarmee definitief van de baan zou zijn, kwam bedrogen uit. Zelfs integendeel, de Vlaamse Regering toverde een wit konijn uit haar hoed door de taks op te trekken naar 2,5 % en zogezegd te zorgen voor een sociale compensatie. Die compensatie bestaat er onder andere in dat er per kind ten laste een bedrag mag worden afgetrokken waarop de verdeeltaks niet van toepassing zou zijn.

Het wit konijn krijgt echter meer en meer de allure van een zwart schaap. Wanneer we uitgaan van de gemiddelde verkoopprijs van een woning in Vlaanderen die ong. 250.000 euro bedraagt, is het systeem alleen voordeliger voor wie minstens 6 kinderen ten laste heeft. In alle andere gevallen is de taks van 2,5 % hoger dan de vroegere verschuldigde 1 %.

Open VLD en ikzelf zijn voorstander om de verdeeltaks in het geval van echtscheiding gewoon af te schaffen. Mensen die scheidden, hebben al financiële zorgen genoeg. Bovendien wordt een taks geheven op een onroerend goed waar reeds heel wat belastingen zijn op betaald.

 

Ondanks dat tijdens de hoorzittingen en tijdens het publiek debat duidelijk werd dat er helemaal geen draagvlak is voor deze nieuwe belasting en dat er bovendien bij de inning grote problemen kunnen ontstaan (wat is een kind ten laste bijvoorbeeld, gelijkbehandeling van gehuwden en samenwonenden,…) wil de Vlaamse meerderheid toch doorgaan met het invoeren van deze extra taks en met de bijkomende inkomsten die daaraan verbonden zijn.

 

In haar zoektocht naar extra middelen ontziet de Vlaamse Regering niets of niemand. Een beleidsvisie zit achter de verdeeltaks niet achter. Men heeft gewoon een maatregel gezocht die extra middelen kan opbrengen. Dat die in de praktijk mensen treft die het emotioneel en financieel al erg moeilijk hebben, vinden de betrokken partijen CD&V, N-VA en SP.a blijkbaar niet erg. In plaats van het warm Vlaanderen, dat sommige partijen nadrukkelijk in hun verkiezingsbeloften herhalen, zorgen ze voor een arm Vlaanderen, waar mensen nog eens extra belast worden op hun miserie. Deze miserietaks, waarvan de opbrengst op 30 miljoen euro wordt geschat, komt er naast de vervroegde inning van de successierechten, goed voor 60 miljoen euro extra ontvangsten.

Ook deze maatregel heeft dus maar één doel: snel geld vinden. Nadat in 2010 de jobkorting,  die ervoor zorgde dat de werkende Vlaming 500 miljoen euro extra koopkracht kreeg, werd afgeschaft,  heft deze Vlaamse Regering extra belastingen om haar begroting in evenwicht te houden.

 

Tags: ,