MENU

Bescherming onroerend erfgoed – Ankerplaatsen en erfgoedlandschappen

Ankerplaatsen zijn de meest waardevolle landschappen in Vlaanderen. Zij zijn wetenschappelijk in plaats gebracht. Om deze landschappen te behouden, is er op basis van het zgn. landschapsverdrag van Firenze een tweede vorm van bescherming mogelijk. Ankerplaatsen kunnen worden aangeduid (eerst voorlopig daarna definitief) en kunnen via een ruimtelijk uitvoeringsplan worden omgezet in een erfgoedlandschap. In feite worden intrinsieke erfgoedwaarden van het landschap ruimtelijk verankerd en worden via stedenbouwkundige voorschriften de erfgoedwaarden behouden en versterkt.

De afgelopen jaren werden jaarlijks een 20-tal ankerplaatsen aangeduid. Jammer genoeg is dat aantal de laatste jaren erg verminderd en wordt slechts de aanduiding van een 5-tal nieuwe ankerplaatsen per jaar vooropgesteld.

Aangezien ankerplaatsen op Vlaams niveau worden aangeduid en het gaat om de meest waardevolle landschappen van onze regio, lijkt het de logica zelve dat de Vlaamse overheid het voortouw zou nemen en werk maat van de opmaak van GRUP’s om de erfgoedlandschappen te realiseren. Niets is minder waar blijkt uit het antwoord van minister Muyters. Dit is helemaal geen prioriteit en er wordt alleen aangesloten bij lopende planningsprocessen zoals diegene in het kader van het Sigmaplan of de afbakening van agrarische en natuurlijke structuur.

Een absoluut gemiste kans, vindt Dirk Van Mechelen die de bevoegde ministers Muyters en Bourgeois hier zal blijven over ondervragen en zal proberen te bewegen tot daadwerkelijke actie.

 

Vraag & antwoord